Kayseri’de Akşamların Sessizliği ve İçimde Birikenler
Kayseri’de akşamlar hep biraz sert gelir bana. Rüzgâr, Erciyes’ten aşağı inerken sanki sadece soğuk taşımıyor da, gün boyu içimde biriken her şeyi de yüzüme çarpıyor gibi olur. 25 yaşındayım ve hâlâ bazı duygularımı nasıl susturacağımı öğrenemedim. Belki de öğrenmek istemedim.
O akşam da öyle bir akşamdı. Evde yalnızdım. Pencerenin kenarına oturmuş, elimde eski bir defter, sayfalar arasında kendimi kaybediyordum. Günlük tutmak bana hep iyi gelirdi ama o gün yazdıkça daha da sıkıştım. Çünkü yazdığım her cümle, aslında söyleyemediklerimdi.
Bir süredir içimde garip bir boşluk vardı. Ne tam bir kırgınlık, ne de net bir özlem… Daha çok adı konmamış bir eksiklik. İnsan bazen en çok da neyi kaybettiğini bilmediğinde yoruluyor.
İşte o sırada hayatıma “KOK” girdi.
Bir Kutunun İçinden Çıkan Sessiz Bir Değişim
KOK’u bana bir arkadaşım bırakmıştı. “Bunu dene, evin havası değişsin,” demişti. O an çok ciddiye almamıştım. Ama kutuyu açtığımda içinden çıkan küçük cihaz, nedense dikkatimi çekti. Basit, sade, neredeyse sessiz bir tasarım. Yanında minik bir şişe ve kısa bir not vardı: “Sakinleşmek için kullan.”
O gece ilk defa gerçekten merak ettim.
KOK nasıl kullanılır diye kendi kendime sordum. Kutunun içindeki açıklamaya baktım ama asıl öğrenme, denemeye başlayınca oldu. Önce küçük haznesini açtım. İçine su ekledim. Sonra şişedeki birkaç damla esansı damlattım. Ellerim biraz titriyordu, sebebini bilmiyorum. Belki de uzun zamandır ilk kez bir şeye “iyi gelir mi” diye umut bağlıyordum.
Cihazı çalıştırdığımda odada hiçbir şey bir anda değişmedi. Ama birkaç dakika sonra fark ettim: hava farklıydı. Daha yumuşak, daha sakin. Sanki evin duvarları bile biraz geri çekilmişti.
Ve o an, içimdeki gürültü biraz azaldı.
KOK Nasıl Kullanılır? Günlük Hayatın İçinde Bir Ritüel
“KOK nasıl kullanılır” konusu son dönemde oldukça merak ediliyor. Biz de sizler için detaylı bir içerik hazırladık.
Ertesi gün daha bilinçli denemeye karar verdim. Çünkü bir şey iyi geliyorsa, onu rastgele değil, anlamını bilerek yaşamak istiyordum.
KOK’un kullanımını bir rutin gibi değil, küçük bir ritüel gibi düşünmeye başladım.
Önce odanın havasını kontrol ediyordum. Pencereyi kısa süre açıp içeri giren soğuğu hissediyordum. Sonra cihazın haznesini çıkarıyordum. Su eklerken bile acele etmiyordum artık. Sanki her damla, günümün birazını temizliyordu.
Sonra esans…
O küçük şişeyi açtığım an, geçmişteki bazı anılar da açılıyordu sanki. Annemin eski evdeki kokusu, çocukken sabah uyanınca gelen ekmek kokusu, yaz akşamlarının tozlu sıcaklığı… Hepsi bir anda zihnimin içine doluyordu.
Birkaç damla yeterliydi. Fazlası değil. Bu bana önemli bir şeyi öğretti: Bazı şeyler yoğunlukla değil, dengeyle iyi gelir.
Sonra kapağını kapatıp cihazı açıyordum.
İlk başta sadece sessizlik vardı. Ama bu sessizlik boş değil, dolu bir sessizlikti. İçinde bir şey taşıyordu. Benim duygularımı.
KOK’un İçimde Açtığı Kapılar
İlk haftadan sonra fark ettim ki KOK’u sadece hava için kullanmıyordum. Aslında kendim için kullanıyordum.
Bir akşam, çok kötü bir haber almıştım. Beklediğim bir şey olmamıştı. İçimdeki hayal kırıklığı o kadar büyüktü ki, konuşmak bile istemedim. Sadece eve geldim, ışığı bile açmadım.
Direkt KOK’u çalıştırdım.
O an hiçbir şey çözülmedi. Hayatım düzelmedi. Ama garip bir şekilde, nefesim düzeldi. Göğsümdeki sıkışma biraz gevşedi. Kendime şunu söylediğimi hatırlıyorum: “Şu an geçiyor.”
Belki de en önemli şey buydu.
KOK bana bir çözüm vermedi. Ama bir alan verdi. Düşünecek, hissedecek, susacak bir alan.
Alışkanlık Haline Gelen Küçük Kaçışlar
Zamanla KOK benim için bir kaçış değil, bir durak oldu.
Sabahları kullanmaya başladım. Uyanır uyanmaz telefona bakmak yerine, önce o cihazı açıyordum. Oda dolarken ben de günün ağırlığına hazırlanıyordum.
Bazen sadece oturuyordum. Hiçbir şey yapmadan. Ne müzik, ne konuşma… Sadece o kokunun yayılmasını izliyordum.
Ve o anlarda fark ettim ki, insan en çok kendi içine bakmaktan kaçıyor. KOK bunu kırıyordu. Beni kendime döndürüyordu.
Bir gün defterime şunu yazmışım:
“Belki de iyileşmek, dışarıdan gelen bir şey değil. Belki sadece durmayı öğrenmek.”
O cümleyi yazarken gözlerim dolmuştu. Nedenini bilmiyordum. Belki de uzun zamandır kendime bu kadar yaklaşmamıştım.
Kayseri’nin Soğuğu ve İçimdeki Isınma
İlginizi Çekebilecek İçerik: KOK nasıl etki eder ?
Kış ilerledikçe Kayseri daha da sertleşti. Sokaklar buz tuttu, insanlar daha hızlı yürümeye başladı. Herkes bir yerlere yetişiyordu.
Ben ise yavaşlamaya başlamıştım.
KOK’un olduğu odada zaman farklı akıyordu. Dışarıdaki gürültü içeri sızamıyordu. Sanki küçük bir korunaklı alan oluşturmuştu.
Bir akşam, uzun zamandır konuşmadığım bir arkadaşımı düşündüm. Aramız açılmıştı. Ne zaman hatırlasam içimde hafif bir sızı olurdu. O gece KOK çalışırken, o sızı ilk defa aynı şiddette kalmadı. Azaldı.
Affetmek mi? Belki. Ama daha çok kabullenmekti.
Bazı şeylerin geri gelmeyeceğini, ama insanın yine de devam edebileceğini kabul etmek.
Bir Cihazdan Fazlası
KOK nasıl kullanılır sorusunun cevabı aslında basit: su, birkaç damla esans ve bir tuş.
Ama bu kadar değil.
Onu kullanmak, bazen kendine izin vermek demekti. Durmaya, hissetmeye, yavaşlamaya izin vermek.
Bir gün fark ettim ki, cihazı çalıştırmadan bile o hissi hatırlıyordum. Sanki zihnimde bir yer açılmıştı ve oraya her girdiğimde aynı sakinlik beni bekliyordu.
Bu biraz tuhaf ama gerçek: bazı şeyler artık dışarıda değil, içeride yaşanıyor.
“KOK nasıl kullanılır” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Partypark okurları için daha fazlası yolda!
Gece Yazıları ve İçimde Büyüyen Sessizlik
Geceleri hâlâ günlük yazıyorum. Ama artık daha farklı yazıyorum.
Eskisi gibi her şeyi çözmeye çalışmıyorum. Sadece anlatıyorum.
KOK çalışırken yazmak ise bambaşka bir şey. Kelimeler daha yumuşak geliyor. Sert cümleler bile sanki köşelerinden törpülenmiş gibi.
Bazen sadece şunu yazıyorum:
“Bugün ağırdı ama geçti.”
Ve bu bana yetiyor.
Umutla Kurulan Küçük Bir Düzen
Hayatım büyük ölçüde değişmedi. Hâlâ bazı günler zor, hâlâ bazı geceler uzun.
Ama artık o günlerin içinde kendime ait bir alanım var.
KOK’u açıyorum, odanın havası değişiyor, ben de içimi biraz daha taşıyabiliyorum.
Bu küçük cihaz bana büyük şeyler öğretmedi belki. Ama küçük şeylerin ne kadar önemli olabileceğini gösterdi.
Bir nefesin bile bazen insanı tutabileceğini…
İçimde Kalan Son Düşünce
Şimdi geriye baktığımda şunu net hissediyorum: bazı şeyler çözülmek için değil, taşınabilmek için var.
KOK benim için bir çözüm olmadı. Ama yükümü hafifletti.
Ve bazen bu bile yeterli.
Ertesi sabah yine uyanacağım. Kayseri yine soğuk olacak. Ama ben o soğuğu biraz daha yumuşak hissedeceğim.
Çünkü içimde küçük bir denge var artık.