Dar Bir Koridor Nasıl Geniş Gösterilir?
Başlangıç: Koridor ve içime çöken sıkışmışlık hissi
O gün Kayseri’de hava griydi. Gökyüzü sanki üstüme eğilmiş gibiydi. Evde yürürken her adımımın yankısı, duvarlara çarpıp geri dönüyordu. Dar koridorun içinde ilerledikçe sanki sadece fiziksel olarak değil, zihinsel olarak da sıkışıyordum. 25 yaşındayım ama bazen kendimi hâlâ çocukluğumun dar geçitlerinde kaybolmuş gibi hissediyorum.
O koridoru ilk kez bu kadar net fark ettiğimde içimde tuhaf bir hayal kırıklığı vardı. Sanki yıllardır görmezden geldiğim bir gerçek bir anda yüzüme çarpmıştı: Her şey fazla yakın, fazla sıkışık, fazla boğucuydu. Duvarlar birbirine yaklaşacakmış gibi duruyor, tavan biraz daha alçalsa omuzlarımı ezebilirdi.
O an kendime şu soruyu sordum: Dar bir koridor nasıl geniş gösterilir? Bu soru sadece evle ilgili değildi. Kendi içimle ilgiliydi aslında. Belki de yıllardır genişletmeye çalıştığım şey duvarlar değil, kendi nefes alanımdı.
Annemin evi ve eski apartmanın sessizliği
Annemin evi Kayseri’de eski bir apartmanın ikinci katındaydı. Binaya her girdiğimde merdiven boşluğunda hafif bir rutubet kokusu olurdu. O koku bile bana geçmişi hatırlatırdı. Çocukken o merdivenleri koşarak çıkardım, şimdi ise yavaş yavaş, düşünerek çıkıyorum.
Koridor ise evin kalbi gibiydi ama aynı zamanda en unutulmuş yeriydi. Duvarlarda yıllar önce asılmış ama artık solmuş birkaç fotoğraf, köşede duran eski bir ayakkabılık ve loş bir ışık… Hepsi bir araya gelince koridor sanki nefes almayı unutmuş gibi duruyordu.
O gün annem mutfakta yemek hazırlarken ben koridorda durup uzun uzun etrafı izledim. İçimde tuhaf bir kırgınlık vardı. Sanki bu ev beni büyütmüş ama bana genişlemeyi öğretmemişti. Kendime kızdım. Neden daha önce fark etmemiştim?
Tam o anda aklıma yine o soru geldi: Dar bir koridor nasıl geniş gösterilir?
Işıkla başlayan değişim
Ertesi gün işe gitmedim. İçimde garip bir kararlılık vardı. Sanki bu koridoru değiştirirsem kendi içimde de bir şeylerin değişeceğine inanıyordum.
İlk yaptığım şey ışığı fark etmek oldu. Koridora giren tek ışık mutfak kapısından sızan sarımsı bir ışıktı. Yetersizdi. O ışık, duvarları olduğundan daha da dar gösteriyordu. Bir ampul değiştirmek bile bazen insanın dünyasını değiştirebilirmiş gibi geldi.
Daha güçlü, beyaza yakın bir ışık taktım. Bir anda koridorun havası değişti. Duvarlar hâlâ aynıydı ama sanki biraz geri çekilmişlerdi. O an içimde küçük bir umut kıpırdadı. Sanki hayat da böyleydi; bazen tek gereken daha doğru bir ışık altında kendini görebilmekti.
Aynaların sessiz gücü
Sonra aynayı düşündüm. Çocukluğumdan beri aynaların sadece kendimizi görmek için olduğunu sanırdım. Oysa o gün anladım ki aynalar, mekânı da genişletiyordu.
Koridorun bir duvarına eski ama uzun bir ayna astım. İlk anda garip bir his geldi. Sanki ev ikiye bölünmüştü ama aynı zamanda çoğalmıştı. Koridor bir anda uzamış gibi görünüyordu.
Kendi yansımama baktım. Yorgun bir yüz, dalgın gözler… Ama yanında bir derinlik hissi vardı. Sanki sadece fiziksel alan değil, içimdeki boşluk da biraz açılmıştı.
O an içimden sessiz bir cümle geçti: “Demek ki bazı şeyler genişlemek için çoğalmaya ihtiyaç duyuyor.”
Renklerin hafifliği
Duvarlara baktıkça renklerin ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Koridorun rengi kirli beyaz ile bej arasında sıkışıp kalmıştı. Sanki karar verememişti ne olmak istediğine.
Ertesi gün boya aldım. Açık tonlar… Neredeyse gün ışığı gibi. Boyayı duvara sürdükçe koridorun karakteri değişiyordu. Her fırça darbesiyle birlikte içimdeki sıkışmışlık biraz daha çözülüyordu.
Beyazın içinde kaybolmayan ama hafiflik taşıyan bir ton seçtim. Çünkü anladım ki dar bir koridor nasıl geniş gösterilir sorusunun cevabı sadece teknik değil, duygusaldı da. Ağır renkler insanın zihnini daraltıyordu, açık renkler ise nefes aldırıyordu.
O gece boyanın kurumasını beklerken koridorun kapısında oturdum. Sessizlik vardı. Ama bu kez boğucu değil, sakinleştirici bir sessizlikti.
Eşyaların yükü ve hafifleme isteği
Koridorda en zor karar eşyalarla ilgiliydi. Eski ayakkabılıklar, kullanılmayan kutular, köşeye sıkışmış şemsiyeler… Hepsi sanki yıllardır oradaydı ve oradan ayrılmak istemiyordu.
Ama ben o gün bir şey öğrendim: Dar alanlar sadece fiziksel olarak değil, duygusal olarak da kalabalıktı.
Bir kısmını attım, bir kısmını kaldırdım, bir kısmını anneme geri verdim. Her bıraktığım eşya ile içimde küçük bir rahatlama oldu. Sanki yıllardır taşıdığım görünmez yükleri de birer birer bırakıyordum.
Koridor boşaldıkça genişledi. Ama asıl değişen koridor değil, bendim.
Geceyle gelen yüzleşme
O gece uyuyamadım. Koridora her baktığımda artık daha farklı görünüyordu. Ama içimde hâlâ bir boşluk vardı. Sanki fiziksel değişim yetmemişti.
Günlüğümü açtım. Yazmaya başladım. “Dar bir koridor nasıl geniş gösterilir?” diye başladım, sonra fark ettim ki aslında kendimi anlatıyorum.
Hayatım boyunca ne zaman sıkışmış hissetsem, hep dış dünyayı değiştirmeye çalışmıştım. Oysa asıl daralan içimdeki koridordu. Düşüncelerim, korkularım, ertelediklerim…
O an içimde bir kırılma oldu. Hayal kırıklığı değil sadece, aynı zamanda bir fark edişti. Kendime kızdım ama aynı zamanda kendimi anlamaya başladım.
Umutla açılan alan
Sabah olduğunda koridora yeniden baktım. Işık artık daha güçlüydü, aynalar alanı çoğaltıyordu, renkler hafifti. Ama en önemlisi, ben artık o koridora farklı bakıyordum.
Dar bir koridor nasıl geniş gösterilir sorusunun cevabı sadece dekorasyon değildi. Işıkla, aynayla, renkle başlayan ama insanın kendi iç dünyasına dokunan bir yolculuktu.
Kayseri’nin o gri sabahında anladım ki bazı dar alanlar aslında bize kendimizi göstermek için vardır. Bazen genişlemek için önce daralmayı hissetmek gerekir.
O koridorda yürürken artık sıkışmıyordum. Duvarlar hâlâ aynıydı ama ben değişmiştim. Ve bu değişim, her şeyi daha geniş gösteriyordu.
İçimde sessiz ama güçlü bir umut vardı. Sanki hayat bana yavaşça fısıldıyordu: “Dar olan her şey, doğru bakıldığında genişleyebilir.”
Bunu da Okuyun: Kamelya çiçeği kokusu nasıl olur ?